Concordia 7 – HBC 6
Het juichen
Corsoweekend. Een woord dat voor iedereen een andere betekenis kent. Zo zullen vele oudere inwoners van ons prachtige dorp direct denken aan die mooie wagens die door ons dorp trekken. Voor de jongere inwoners staat corsoweekend vooral bekend als een goed excuus om ’s middags in de zon te vertoeven en zich over te geven aan een dosis alcohol waar een slechte lever zich geen raad mee zou weten. En als laatste is er nog de betekenis van Corsoweekend op voetballend vlak. Hierin staat corsoweekend bekend als een dag waarin de fysieke gesteldheid van menig speler van het zevende ondermaats is.
Dit jaar stond er op de zondag van dit prachtige weekend een wedstrijd gepland tegen HBC. Maar dat was niet het enige wat op de planning stond. Een nieuwe traditie van Corsozondag is geboren. De barbecue voor spelers, spelersvrouwen, en iedereen die Concordia 7 een warm hart toedraagt. En als we de plannen van Michiel moeten geloven, zullen er volgend jaar ook voor het eerst spelerskinderen aan dit gezelschap worden toegevoegd.
Om 11 uur stipt stonden er 22 man klaar voor weer een mooie pot voetbal. Het zevende had voor deze wedstrijd weer de beschikking over een grote groep en hierdoor konden de die-hard corsovierders lekker ontspannen plaatsnemen op de bank. Beide teams hadden er zin in vandaag en de zon deed ook prima zijn werk. Maar wat er na een kwartier spelen gebeurde, maakte de dag nog mooier. Bij een corner van concordia gebeurde er iets met een van de spelers van het zevende. Kist koos positie en toen de bal achter hem leek te belanden deed hij iets wonderbaarlijks. Hoe het precies ging is niet te beschrijven. Maar met een geweldige beweging wist hij de bal die achter hem kwam gewoon in het net te plaatsen. Zelf moest hij nog wel even twee keer kijken of er nou echt gescoord was. Maar hij lag erin en de voorsprong was een feit.
Helaas konden we niet doordrukken en een tweede goal erbij prikken. En als je hem zelf niet maakt. Dan valt hij vanzelf aan de andere kant. En zo werd het na een laf schot dat onderweg van richting werd veranderd 1-1.
Gelukkig pakte we de draad na de gelijkmaker weer op en voordat we het wisten was het 2e wonderbaarlijke moment van de dag een feit. Ditmaal El Capitino, een man die het team op sleeptouw neemt als het even niet lukt. Maar ook iemand die al zo lang wacht op zijn welverdiende doelpunt. En Corsoweekend maakt rare dingen los bij mensen. En zo gebeurde het dan toch vandaag. Vanaf de rechterflank opkomen bereikte hij de rand van de zestienmeter. De blik in z’n ogen was scherp, 2 man voor het doel, alleen een perfecte voorzet was wat hij moest doen. Maar El Capitino denkt vooruit. Hij weet ook dat de keeper een voorzet verwacht en dus zijn korte hoek even laat voor wat het is. En El Capitino besefte dit op precies het juiste moment, net voordat hij de bal raakte. Hij wist de bal een dusdanige curve mee te geven, zodat deze in de door hem uitgekozen korte hoek zou vallen. En hij viel daar inderdaad. Hierdoor konden we weer met een gerust hart en de 2-1 voorsprong naar de kleedkamers.
In de rust wordt meestal besproken wat er goed en fout gaat in een wedstrijd. En omdat er eigenlijk vrij veel goed ging moesten we op zoek naar verbeterpuntjes. Het is natuurlijk leuk als je twee keer scoort, maar er ontbrak iets. Een sprankje vreugde na een goal. En bovenal, de manier van uiting van deze vreugde, ook wel het juichen genoemd. Hier konden we in de tweede helft toch wel wat aan verbeteren. De meest creatieve oplossingen kwamen voorbij, maar gekozen werd door al het juichen dat vergeten werd bij alle doelpunten goed te maken door bij de eerstvolgende goal er gejuicht moest worden als elftal. Iedereen moet betrokken zijn, voetbal is tenslotte een teamsport. Na een kwartiertje spelen in de tweede helft was het zover. Na een zondagsschot van Leon nam hij zelf het initiatief, en werd zo de eerste machinist van het door concordia 7 gevormde treintje. Alle veldspelers stapte snel in en zo kroop er een treintje over de middenlijn van het veld. Het gaf de goal, maar ook vooral de algemene sfeer iets extra’s. De uiting van vreugde was weer terug.
Nadat we nog even de 3-2 om de oren hadden gekregen was het wederom tijd voor een uiting van vreugde. Michiel koos positie en kreeg na een voorzet van Leon de bal op zijn bijna kale vleeshelm waarmee hij uitstekend kan koppen en zo belandde de bal in het doel. Dat de beide Bakkers fan zijn van de Koordesjes uit het eerste van Hillegom werd direct duidelijk. Deze vedette van Hillegom imiterend, ‘sprintte’ Michiel richting de trouwe aanhang van het zevende om deze te trakteren op heel wat High-Fives. En zelfs de aanhang van HBC kon dit waarderen en deed vrolijk mee. Want zeg nou zelf, het heeft gewoon iets speciaals, dat juichen. Natuurlijk zullen er altijd mensen zijn die vinden dat je het moet afschaffen, of er straffen op moet zetten, maar voor de spelers van het zevende blijft het magisch, het juichen.
Met weer 3 punten in de binnenzak van de vierseizoenenjas was het tijd om ons voor te bereiden op punt 2 op de agenda. De stoeltjes werden klaargezet, de vijfjes verzameld en uiteindelijk werd er genoten van de zon en het bier. Waarna later op de avond ook nog werd genoten van de overheerlijke barbecuekunsten van Michiel en de pyromaantalenten van de broertjes Roel en Remco.
Al met al was het weer een mooi weekend en kunnen we ons gaan voorbereiden op het volgende.
Verder hoop ik dat we morgen met een grote afvaarding gaan luisteren naar de toekomstplannen met betrekking tot de fusie, waar ene H.K. jr. een lezing geeft in ruil voor een veels te groot geldbedrag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten